[00:00.03 → 00:08.09] A: Proszę Państwa, wspaniały wieczór i zacznę od pytania do Pani Wandy. Jeszcze w ogóle tak, proszę Państwa, to są kosarzyska, prawda?
[00:08.73 → 00:12.17] B: To są kosarzyska, to jest widok z Magór na Zaczerczyk.
[00:12.73 → 00:13.71] A: Jeszcze raz Leszku.
[00:13.99 → 00:23.33] B: Widok z Magór na Zaczerczyk i tam na Zaczerczyku. Wandziu, Ty masz krewnych, czy tam się urodziłaś w ogóle?
[00:23.45 → 00:29.06] C: Tak, stamtąd się wywodzi moja prababcia. To są bardzo bliskie korzenie, a teraz
[00:29.06 → 00:40.32] B: bliskie... I pod tym drzewem tam, które jest na górze, w lewo skręca się na Świniarki, gdzie mieszka ta przyjaciółka Danusi, która powiedziała, że to będzie z komediantką.
[00:40.34 → 00:42.68] C: Julka Korzuch.
[00:43.45 → 00:45.75] A: Leszku, a gdzie jest Twój domek tutaj?
[00:45.87 → 01:09.17] B: Właśnie wychodziliśmy, pamiętam, pierwszy raz jak Danusia u mnie była, to wyjechaliśmy tam pod to drzewo mniej więcej samochodem, a potem w dół idzie się 20 minut. i tam w dolince nad Potokiem jest moja chałupa. Tam pamiętam, jak z Danusią wędrowaliśmy kilkanaście lat temu i uczyła mnie, jak się chodzi po górach.
[01:09.17 → 01:13.57] A: Bo Leszek Łotocki od ilu lat masz tam chałupinkę?
[01:13.57 → 01:14.87] B: 25 chyba.
[01:15.31 → 01:21.71] A: To nie było tak, że się poznaliście z Danusią w Kosażyckach, czy wcześniej ją znałeś oczywiście?
[01:22.27 → 02:08.97] B: Znałem, ale mijałem jako zaczną artystkę i wyczytałem gdzieś w tygodniku, Danusia mówiła, że najpiękniejsze miejsce na świecie to Kosarzycka. Ja tam wylądowałem dość przypadkowo, ale stwierdziłem, że rzeczywiście jest najpiękniejsze na świecie. Później spotkaliśmy się przy pracy, przy spektaklu w reżyserii Grzesia Jarzyny. To był 2001 rok i wówczas już taka zadziać miała serdeczna znajomość sąsiedzka. I miałem okazję poznać tutaj panie Obie i panie Wojtka, jako sąsiadów z kosarzysk na dole. Spacerowaliśmy do siebie, do mnie w górę z półtorej godziny.
[02:09.10 → 02:09.32] A: Ile?
[02:09.66 → 02:12.31] B: Z półtorej godziny, do mnie więcej się idzie.
[02:12.32 → 02:39.39] A: To tak, bo jednak pod górę to się idzie inaczej, prawda? To jest inaczej, inaczej. Pani Wando, chciałem zapytać tak, bo Państwo na co dzień po prostu, każdy z Was się zajmuje czymś innym, pracujecie w innych zawodach, a to jest pasja? To jest miłość do tradycji, folkloru? Jak to jest z Wami? Jaki jest Wasz, przepraszam, że tak powiem, status?
[02:40.31 → 03:07.38] C: Status amatorów, ale zamiłowanych, zakochanych, można powiedzieć w takim bardzo pozytywnym sensie wariotów, którzy kochają, uwielbiają to, co robią. i nie potrafią bez tego żyć. Po wielu latach nawet wracają do zespołu i realizują się na różny sposób. To jest dla nas coś fantastycznego.
[03:07.76 → 03:36.40] A: No właśnie, bo tu jak mówiłem, są trzy pokolenia właściwie, bo już wychowujecie swoich następców, którzy będą przygotowywali to dalej. Kto jest odpowiedzialny za cały program? Niech Pani powie jeszcze z tego zespołu, kto to, jak gdyby, bo Pani jest takim spiritus movens, ale mówiła mi Pani, że jeszcze jest jedna osoba, która jak gdyby przygotowuje całość artystycznie, folklorystycznie, tradycyjnie, jak to wygląda?
[03:36.44 → 04:47.94] C: To znaczy, ja odpowiadam za przygotowanie scenariusza, za pewną wierność z tradycją, a później do obróbki bierze to Piotr, ten z Brodą. Pod względem muzycznym czuwa następny, Piotr Maślanka pierwszy, później czuwa, pod względem muzycznym, nad wiernością czuwa Piotr Kulik, który tam pięknie zaśpiewał bardzo poruszającą pieśń pogrzebową. i myślę, że każdy później po troszkę dokłada tej swojej inwencji i staramy się odtwarzać sytuację tak, jakby to robili nasi dziadkowie, pradziadkowie. Spróbujemy się wczuć w ten ich świat i nie przeczerw, że w tym również pomagają nam bardzo wywiady, wywiady takie etnograficzne i takowy wywiad też mieliśmy okazję przeprowadzić właśnie Z Anutą Szaflarską, wtedy przeprowadzaliśmy jeszcze wspólnie z naszym kierownikiem, który niestety półtorej roku temu odszedł w bardzo młodym wieku, 42 lata, Darkiem Rzeźnikiem. To był fantastyczny chłopak, który stworzył wspólnie z nami wiele pięknych programów.
[04:49.01 → 04:53.92] A: Pani Danuta Szaflarska jak gdyby też konsultowała część tego programu.
[04:54.74 → 05:26.66] C: Tak, tu znalazły się przyśpiewki. Kukurydza, Kendrata, to są dosłownie odśpiewana nam przez Panią Danutę. Tak samo dwie przyśpiewki, które się później znalazły w naszym śpiewniku opracowanym, to też u Pani Szaflarskiej Czerwona Podłoga i Leśnicy, Leśnicy pilnuj swego lasu. To są właśnie zasłyszane słowo w słowo od Pani Danuty Przyśpiewka. I nie tylko, bo opowiedziała nam wiele pięknych słów o dawnych kosażyskach, o dawnych czasach i o tej atmosferze.
[05:28.52 → 05:51.86] A: Leszek wspomniał o pracy w Teatrze Rozmaitości, o uroczystości. Tak tu trochę siedzicie jak na tej uroczystości. Ja też przysiądę koło Madzi, bo tam się też zaczęła wasza, może nie znajomość, ale pierwsza, wspólna praca w spektaklu Grześka, w uroczystości właśnie, prawda?
[05:52.38 → 05:53.45] D: Słychać mnie?
[05:54.13 → 05:55.04] A: Słychać? Słychać?
[05:55.36 → 06:10.44] D: To była pierwsza praca moja wspólna z Danusią, chociaż myśmy się spotkały lata wcześniej w Teatrze Powszechnym, gdzie ja byłam przez kilka sezonów i Danusia tam też, ale nie grałyśmy razem nigdy wcześniej.
[06:10.88 → 06:16.60] A: No tak, bo to współczesny to taki, można powiedzieć, pierwszy dom teatralny Danusi, taki ważny i istotny.
[06:16.68 → 06:29.86] D: Tak, tak, ale ona potem była właśnie w Powszechnym przez chwilę też i współpracowała. Tylko że mijałyśmy się na korytarzu, ja ją podziwiałam i tylko tyle.
[06:30.91 → 06:37.11] A: No tak, ale wasza przygoda chyba taka najważniejsza, to między nami dobrze jest, prawda?
[06:37.33 → 06:37.91] D: No tak, tak.
[06:38.09 → 06:59.89] A: Ten spektakl państwo zobaczycie, bo będziemy go pokazywali w ramach naszego cyklu teatralnego. Powiem tylko, że był to tekst napisany przez Dorotę Masłowską na zamówienie Grzegorza Jarzyny dla właśnie TR Warszawa, już wtedy ta nazwa się zmieniła. I właśnie, jak tam było, jak tam jest.
[07:00.84 → 09:43.57] D: Między nami? Dobrze jest? Dobrze, dobrze, dobrze. Nie, no to były takie niesamowite chwile, bo ja prawdę mówiąc wtedy się w Donusie naprawdę zakochałam. Różne były koleje losów naszej tej znajomości, ale no Donusia mnie pokochała, ja trochę byłam z powodu swojego wrednego charakteru, co Leszek może też potwierdzić, tak troszeczkę okoniem stałam do Danusi. W każdym razie Danusia w końcu wpadła, czym nie może kupić. jak mówicie o opowieściach tutaj, o kasażyskach, o tradycjach, o różnych, no to Danusia tak mnie po prostu wzięła. Opowiadając o przedwojennej Warszawie, o teatrze, o... po prostu nigdy w życiu nie spotkałam kogoś, kto by tak pięknie opowiadał, tak mięsiście, tak pięknym językiem i z taką energią, Ja uwielbiałam po prostu słuchać i Danusia wiedziała, że to jest to, więc w uroczystości miałyśmy takie 20 minut dla siebie zawsze i wtedy Danusia sunęła te opowieści. Pamiętam pierwszą próbę Między Nami Dobrze Jest, która była niesamowitą próbą i takim dla mnie wstrząsem też, bo ja tak wiedziałam, że Danusia ma już swoje lata, że jest najstarsza z nas wszystkich. Ale zawsze jakoś tak mi się jawiła jako taka młodzieńcza osobowość. I właśnie przy tej pierwszej próbie Między Nami Dobrze Jest okazało się, że Danusia zna cały tekst na pamięć. To było coś tak wstrząsającego. To jest bardzo trudny tekst do tego, żeby się nauczyć. A się okazało, że Danusia po prostu z powodu tego, że źle widziała, że musiała czytać z lupą, przygotowała się na tą pierwszą próbę. No i też zaczęły się opowieści o Powstaniu Warszawskim. Część z tych opowieści znamy z filmu Dorotki. Takie niesamowite i wstrząsające, niektóre zabawne. Tak wiele mówiące też o Danusii. Myśmy wszyscy ją bardzo kochali.
[09:44.29 → 12:04.18] A: Tak jak mówisz, rzeczywiście w zespole TR Warszawa, ona była postacią niezwykłą. Ja też ją poznałem wtedy w 2002 roku, kiedy dołączyłem do teatru, kiedy była uroczystość. Ale też trzeba powiedzieć tak, że wasza trójka, bo nie ma tutaj tylko Majki, Maj, to znaczy Magda, Leszek i Majka, wy byliście, no też byliście, nie wypominając nikomu wieku, ale trochę starsi niż ta pozostała część zespołu, ale też byliście z nią bardzo wszyscy blisko związani, bo i kosarzystka, i teraz to, co ty mówisz, i Majka pewnie w sobotę nam opowie jakby swoją historię, A ja chcę państwu powiedzieć taką sytuację, którą mieliśmy chyba wspólną przed świętami tymi ostatnimi, kiedy była wigilia, takie spotkanie wigilijne świąteczne zawsze w teatrze i potem ja tam nie dotarłem, ale potem przyjechałem do pani Danutki do domu złożyć jej życzenia, a tam było pół teatru i tam oczywiście była Magda, Leszek i Majka i Grzegorz i Małgosia. Była Marysia, była Agnieszka, Grzesiu karmił, Dorota była też, nie? Ale tam był pół teatru i Grzesiu karmił Nanusię kluseczkami, było wspaniale. Też było widać, proszę Państwa, że to naprawdę była absolutnie naturalna sytuacja, nic z tym nie było wymuszonego, więc Danutka stwarzała taką aurę, że wszyscy do niej lgnęli i podziwiali, a jednocześnie była to największa gwiazda Zero gwiazdorstwa i to było coś naprawdę niezwykłego. Opowiedzcie jeszcze o jakichś takich sytuacjach, o których nie wiemy, a które macie gdzieś tam w sercu. Jest dzisiaj taki piękny dzień, to chciałem na koniec każdego z Państwa, także panią Wandę, zapytać o taką swoją, krótką, krótką, nie krótką, po prostu ważną historię z Danusią jako z człowiekiem, bo była przepiękną osobowością. Pani Wando.
[12:05.70 → 13:25.91] C: Bardzo trudno jest wybrać taki moment, bo tych momentów była naprawdę tej właśnie wielkiej osobowości, wielkiego dobra, wielkiego piękna jako człowieka. Jest naprawdę mnóstwo. Może to, że tutaj myśmy wszyscy w kosarzyskach piwnicznej kochali Danusię. Tak naprawdę byliśmy straszliwie dumni. Oglądaliśmy właściwie każdy spektakl, każdy w telewizji, co się pojawiło, to zawsze żeśmy kibicowali. I bardzo nas ujmowała tą swoją bezpośredniością. A mnie osobiście ujmowała na przykład tym, że ona tak pięknie mówiła o gwarze. Ja jestem wariatka na punkcie gwary naszej. Teraz akurat nie mówię, bo o rzeczach współczesnych czasem trudno jest gwarą powiedzieć. po prostu kiedy dostała jakiś tekst gwarowy do ręki, to ona od razu ad hoc z wejścia przeczytała od razu i przeczytała poprawnie. A gwarę jest oczywiście niefonetycznie zapisaną, normalnie zapisaną, uproszczoną metodą, jest niełatwo czytać, a ona to przeczytała tak pięknie zawsze, że ta gwara naprawdę rosła wtedy, w jej ustach naprawdę rosła i była piękna, brzmiała.
[13:26.95 → 13:37.63] A: Też słyszymy ją w pierwszych scenach, innego świata, kiedy właściwie wita się z nami właśnie w tej gwarze. Madziu.
[13:39.09 → 16:22.20] D: Boże, ja tak samo jak pani Wanda, mam po prostu tyle zdarzeń, że aż mi trudno jest coś wybrać po prostu. Mogę tylko powiedzieć o tym, że jak ja to wiele razy już mówiłam w różnych miejscach, Bo ja ilekroć pomyślę o Danusi, to widzę taki obrazek, jak przyjechaliśmy do teatru w Bydgoszczy i była przerwa po próbie. Szliśmy na obiad i każdy jakoś tak sam sobie szedł. Danusia zawsze chodziła z Małgosią Mazur. Ja taka rozgorączkowana po tej próbie wychodzę z teatru, tam jest taki ogromny plac, idę tym placem i tak widzę, że idą przede mną dwie dziewczynki i sobie myślę, a ta po prawej to chyba jest baletnica, bo ona tak płynęła nad tym. Dochodzę tam do nich, dochodzę, patrzę, a to Danusia Szaflarska po prostu płynie. Dla mnie ona się unosiła nad ziemią, a jako człowieku, Tak widzę Danusię zawsze. Po prostu pierwsze pomyślenie o Danusi to jest właśnie, zawsze widzę ten obraz Danusia tyłem z Małgosią Mazur, znaczy z tyłu ją widzę jak sunął przed siebie i właśnie ta Danusia tak tańczy. Jako o człowieku to mogę powiedzieć tyle, że tak mi się złożyło, że w momencie kiedy Danusia już odchodziła, Ja w ogóle nie pracowałam, ale to uważam, że to był mi dany czas taki właśnie, żebym ja mogła z nią ten czas spędzać w miarę możliwości, w miarę jej sił też, ale ona się strasznie martwiła tym, że ja nie gram. że nie wchodzę w nowe sztuki. I tak trudno było jej wytłumaczyć, Donusiu ty się tym nie przejmuj, bo ja się tym nie przejmuję. Ona mi nie wierzyła w to, że ja się nie przejmuję, ponieważ ona była aktorką taką, naprawdę chyba chciałaby umrzeć właśnie na scenie. A ja taka nie jestem, nie byłam nigdy. I ona nigdy w to nie mogła uwierzyć, zawsze się tak strasznie przejmowała tym. I kiedyś przychodzę do niej, a ona mówi, wiesz co, miałam sen. taka rozanielona. Grzesiu ci dał taką cudowną rolę, Madziu. I potem, ile razy się z nią spotykałam, czy już Grzesiu dał ci tę rolę? Czy już Grzesiu dał ci tę rolę? Więc to było zawsze... No i tak sobie myślę, że no taka właśnie była Danusia. Cudowna, kochana.
[16:23.14 → 17:24.96] A: W zeszłym tygodniu, dwa tygodnie, nie, w zeszłym tygodniu to było wspaniała rola Magdy. Wspaniała, proszę Państwa, w operze Wojtka Blecharza, Rechnitz, straszna historia z Austrii. Rok 1945, marzec, hrabina Beta Nifontysen organizuje swoje przyjęcie urodzinowe, zaprasza elitę SS i jednym z punktów kulminacyjnych programów jest no rozstrzelanie, zabicie ponad 180 jeńców żydowskich, węgierskich Żydów, którzy są na bocznicy kolejowej. I ten spektakl przypominam, ponieważ Magda tam nie tylko pokazała nam swój kunszt aktorski, ale także wokalny, bo jest on niezwykły i to co Wojtek napisał było wspaniałe. Także ta rola, się pojawia co jakiś czas.
[17:24.98 → 18:06.64] D: To powiem, ponieważ właśnie tydzień temu była premiera i ja potwornie się rozchorowałam. Naprawdę strasznie. Jeszcze do tej pory nie wyszłam z tego. Mieliśmy próby generalne. Nie wiadomo było, czy ja w ogóle dam radę. Odbyła się trzecia generalna. Okazało się, że jakoś daję radę, chociaż nie mam sił, nie mogę głosu z ciebie wydobyć. I przed premierą właśnie u nas W przedpokoiku takim do garderów wisi zdjęcie Danusi, takie cudowne. I ja tak stałam przed tą Danusią i się modliłam do niej i prosiłam ją, żeby mnie wspomogła, bo nie czuję się na siłach kompletnie.
[18:07.26 → 18:25.23] A: Poszło świetnie, uwierzcie mi Państwo i idźcie na ten spektakl, bo będzie jeszcze grany. Natomiast Leszek, zanim powie to, o co prosiłem, to ja jeszcze chcę coś powiedzieć, bo on Właściwie jest Danusią w tej chwili.
[18:25.73 → 18:26.33] D: No tak.
[18:26.71 → 18:38.75] A: Ponieważ, proszę Państwa, w spektaklu Między Nami Dobrze Jest, po śmierci Danuty Szaflarskiej, on zagrał, gra. Leszku?
[18:41.51 → 20:32.51] B: Osobiął staruszkę na wózku i kiedy Rozmawiałem przed tym zdarzeniem, przed spektaklem, wznowieniem tego przedstawienia. Jedna z pani redaktor zadała mi pytanie, czy pan, panie Lechu, wie, że przyjdą zobaczyć, jak pan gra danutę szaflarską. I rzeczywiście do tej pory zastanawiam się, mimo że już zagrałem tych przedstawień kilkanaście, tak bodajże, 12, 15. Czy to jest prawda? Przyjąłem tę propozycję, którą mi zgłosił dyrektor Grzegorz Jarzyna. Pomyślałem, no jest wyzwanie, ale później się przeraziłem. Ale jest kontynuacja pewna. Koledzy stwierdzili, że nasza starsza przyjaciółka pojawiła się znowu. Była tak obecna 8 marca, kiedy była premiera tego przedstawienia, że to był pewien jakiś sygnał i pewna akceptacja. Zaakceptowało też to zdarzenie, ten pomysł Grzegorza, zaakceptowała publiczność. Dla mnie ogromnie cenne było, kiedy, przepraszam, skończył się ten spektakl i Agnieszka i Maria przyszły. Nie podziękować, tylko dać pozwolenie na granie tej postaci. Także tu siedzę częściowo jako danusiarz.
[20:32.99 → 20:36.07] A: To są łzy szczęścia, proszę Państwa.
[20:46.38 → 20:47.33] B: Nic więcej.
[20:47.88 → 20:51.37] A: Ja wiem, po tych słowach już nic więcej nie możesz.
[20:51.40 → 21:13.83] B: Uzupełnienie rzeczywiście, bo to co mówiła Wanda o tej gwarze Danusi, właśnie tak jak wspominałem, to pierwsze przejście, tam było wcześniej od Zaczerczyka z góry na dół, do mnie mijaliśmy Marysię Maślankę i jak Danusia zaczęła z nią mówić, to miałem wrażenie, że chyba jestem 80 lat. cofnął się czas.
[21:13.85 → 21:14.47] A: W innym świecie.
[21:14.53 → 21:29.75] B: Nic nie rozumiałem. Marysia, góralka była, zarumieniona też tak była, zadziwiona. Coś wspaniałego. Rzeczywiście Danusia nie zapomniała tej gwary. Słyszałem jakby rozmawiały dwie dwunastoletnie dziewczynki.
[21:29.87 → 21:33.99] D: Danusia miała genialną pamięć po prostu do końca.
[21:34.21 → 21:56.57] A: Kosażyska, proszę Państwa, generator energii na całe życie. Jak słyszymy tutaj od wszystkich Państwa, Mamy mikrofon, który jest, że tak powiem, na sali. Jeżeli ktoś z Państwa... Tu jest koleżanka, która ma mikrofon, proszę bardzo. Jeżeli ktoś z Państwa ma pytanie do naszych gości, to to jest ten moment. Bardzo proszę.
[22:04.60 → 23:37.30] E: Dobry wieczór. Nazywam się Maria Brzezińska. Chciałam pokłonić się mojej przyjaciółce z kosarzysk, z piwnicznej, Wandzie Łomnickiej-Dulak, która kiedyś pozwoliła mi spotkać się z panią Danutą Szaflarską. Ja byłam na urlopie w piwnicznej i jako dziennikarz radiowy miałam ze sobą magnetofon, To spotkanie było w mało romantycznych warunkach. Ja już na bagażach wyjeżdżałam. Pani Danuta przyszła do piwnicznej po zakupy z torbą na zakupy. Miałyśmy kilkanaście minut, może pół godziny w takich niedobrych, akustycznych warunkach domu kultury w jakimś pokoju pustym. Niemniej chciałam przypomnieć, podziękować przede wszystkim za to spotkanie, jedyne dla mnie w życiu. I przypomnieć, ponieważ pytałam panią Danutę o oczywiście dzieciństwo w Kosażyskach i tą opowieścią byłam oczarowana. Ta audycja wyszła na skromne 15 minut. Jak mówię, w niedobrej akustyce. ale zapamiętałam na całe życie trzy momenty z tej opowieści. Być może znane z filmu Pani, ale ja tego filmu nie widziałam.
[23:37.84 → 23:40.94] A: Jutro gramy proszę Państwa o 17, zapraszamy.
[23:41.10 → 26:01.96] E: Więc chciałam tylko przypomnieć, że był taki cudowny moment, kiedy ona mi opowiedziała, że ojciec był na Śląsku, jej ojciec nauczyciel wtedy, i przywiózł węgiel, grudkę węgla. I oni wrzucili do piecyka tę grudkę węgla i Wanda opowiada, nie Wanda tylko pani właśnie, opowiada jak strasznie, właśnie gwarą, strasznieśmy się dziwowali, że się kamień poli. I to była jedna historyjka, która była w tej audycji. Druga była taka bardzo naturalnie, jak mówię, w pośpiechu opowiedziana przez panią Danutę. To było takie pytanie do mnie, czy pani wie, jak się łowi za skrońce? Więc ja po prostu zdębiałam, bo ja nie przepadałabym za takim kontaktem. I pani Wanda mi opowiedziała, jako dziecko klęczała nad potokiem i te zaskrońce wskakiwały do potoku i trzeba było bardzo szybko złapać w tym locie, kiedy one skakały, w rękę oczywiście i tak się łapało zaskrońce. Opowiedziała mi także o spotkaniu z rysiem na gałęzi, najprawdziwszym rysiem, który żył wtedy jeszcze w tych lasach. A ja osobiście chciałam mojej przyjaciółce i poetce wybitnej, bardzo przeze mnie cenionej, nie tylko przeze mnie, Wandzie Łomnickiej-Dulak, podziękować za kilka słów, które z tej gwary przejęłam i których czasami używam. Jedno z nich, to wystąpiło dzisiaj w czasie tego spektaklu, to była psiorka, Fandziu, czy psiarka? Psiorka to trawka, prawda? Marna trawka to psiorka. Ale jeszcze bardziej mi się podobało określenie na taką bardzo stromą ścieżkę w górach. Taką dziką, stromą ścieżkę i na nią górale stamtąd mówią spustanica. I uważam, że nic lepszego nie dałoby się wymyśleć. Także jeszcze raz gratuluję spotkania, gratuluję. Dziękuję Ci za tamto spotkanie. Jestem głęboko wzruszona, szczególnie tą ostatnią pieśnią o górach, o tym odejściu. Dziękuję.
[26:02.20 → 27:12.56] A: Piękne wspomnienie. Dziękujemy bardzo. Proszę Państwa, czy jeszcze ktoś z Państwa ma pytanie, chce się podzielić? wspomnieniem... Niemaletko też to lubiła mówić Danusia za księdzem Jerzym Popiełuszką. Jeśli nie, bo nie widzę, nie słyszę, to bardzo państwu dzisiaj dziękujemy, a przede wszystkim dziękujemy naszym gościom, pani Wandzie, pani Magdalenie, panu Leszkowi. No i proszę państwa, zapraszamy jutro na spektakle na pokazy. Jutro też spotkanie z Dorotą i Arturem. Dwa filmy Doroty, jeden wspólny, czyli Inny Świat. A potem pierwszy film pani Danuty Szaflarskiej z Dorotą, czyli Diabły Diabły. No i cóż. Chyba poszło. Dziękuję bardzo. Brawa dla naszych gości.