Bitwa o kulturę. O co tyle hałasu?

Rozwój cywilizacji to także zagęszczenie dźwięków wytwarzanych przez człowieka. Ale “brudem” w pejzażu dźwiękowym może być też sama muzyka, np nachalnie emitowana z umieszczonych niemal wszędzie głośników. Jaki to może mieć skutek dla naszej wrażliwości, zdrowia, dla przyszłości samej muzyki? Czy potrafimy jeszcze słuchać? Grażyna Lutosławska

Danuta Gwizdalanka – pochodzi z  Poznania, gdzie edukację formalną zakończyła dyplomem magisterskim z anglistyki (1981) oraz doktoratem z muzykologii na Uniwersytecie im. A. Mickiewicza (1990; Brzmieniowe aspekty kwartetów smyczkowych Beethovena, Poznań 1991). Pracowała w Teatrze Wielkim w Poznaniu, a następnie w Akademii Muzycznej w Bydgoszczy, by od 1991 roku zająć się wyłącznie pisaniem o muzyce. Niektóre pozycje, jak Przewodnik po muzyce kameralnej (Kraków 1996), okazały się bardzo żywotne.

Los innych był znacznie gorszy: podręcznik do wychowania muzycznego w liceach (Muzyka; Warszawa 1997, 1999) po pięciu latach przemielono, gdyż przedmiot wycofano ze szkół; książka istnieje dzisiaj jedynie w tłumaczeniu na litewski (Kowno 1999, 2001). Często pisuje na tematy związane ze społeczną historią muzyki: Muzyka i polityka (Kraków 1999), Muzyka i płeć (Kraków 2001), w perspektywie – „muzyka i pieniądze”. Efektem paroletnich badań podjętych wraz z Krzysztofem Meyerem nad życiem i twórczością Witolda Lutosławskiego stała się antologia wypowiedzi kompozytora (Postscriptum, Warszawa 1999) oraz dwutomowa monografia życia i twórczości Lutosławskiego: Droga do dojrzałości (Kraków 2003), Droga do mistrzostwa (Kraków 2004) nominowana do nagrody im. J. Długosza w 2005 roku. W latach 2005-2011 nakładem PWM ukazał się czterotomowy podręcznik dla szkół muzycznych Historia muzyki.

Krzysztof Meyer – kompozytor, pianista i pedagog; ur. w 1943 w Krakowie. W wieku 5 lat rozpoczął naukę gry na fortepianie. Po ukończeniu Szkoły Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Krakowie rozpoczął naukę w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie. Uzupełniał swoją edukację muzyczną w Paryżu i Fontainebleau. W latach 1966-68 współpracował jako pianista z krakowskim zespołem muzyki współczesnej „MW2”. W okresie tym rozpoczął również działalność jako pedagog.

W latach 1966-87 uczył kompozycji i przedmiotów teoretycznych w Akademii Muzycznej w Krakowie, gdzie od 1972 do 1975 był jednocześnie prorektorem, a w latach 1975-87 – kierownikiem Katedry Teorii Muzyki. W roku akademickim 1980/81 przebywał dzięki stypendium „Auswärtige Künstler zu Gast” w Hamburgu. W latach 1987-2008 był profesorem kompozycji w Hochschule für Musik w Kolonii. Od 2008 ponownie naucza w krakowskiej Akademii Muzycznej. W latach 2009-2013 był profesorem w Zakładzie Muzykologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Wykładał także muzykę współczesną w Austrii, Brazylii, Francji, Niemczech, Szwajcarii, Wenezueli i Związku Radzieckim. Należy do Akademie der Künste w Mannheim. Ponadto w sezonie 1991/92 był composer-in-residence w Filharmonii Kolońskiej, w 1996 – na festiwalu w Seattle, a w sezonie 2013/2014 w Filharmonii Narodowej w Warszawie.

Muzyka Meyera była wykonywana w wielu najważniejszych ośrodkach muzycznych, na najważniejszych festiwalach europejskich. Za swoją twórczość kompozytorską Krzysztof Meyer otrzymał wiele nagród. Jest on autorem przetłumaczonej na kilka języków, fundamentalnej monografii Dymitra Szostakowicza, którego twórczość była mu bardzo bliska. Wspólnie z żoną napisał dwutomową biografię Witolda Lutosławskiego. Przygotował wiele referatów i artykułów poświęconych muzyce i twórcom XX wieku oraz wybranym zagadnieniom z teorii muzyki. Od 1966 roku prowadzi nieprzerwanie działalność pedagogiczną w zakresie teorii muzyki.